Kilka słów o rasie

Rybacy i myśliwi z Kanady już w XVII wieku używali psów chętnie pracujących w wodzie. Zależnie od położenia geograficznego nazywano je Nowofundlandami, Labradorami (Grenlandia nosiła niegdyś nazwę Labrador) lub Psami św. Jana. Pierwsze psy miały pokręconą sierść, były średniej wielkości, genetycznie uwarunkowane cętkowane umaszczenie oraz na ogół wysoko noszony ogon. Nie próbowano wprowadzić oficjalnej hodowli, ale w końcu od nich pochodzą: współczesny Nowofundland, Landseer, a także Labrador, Flat-Coated i Chesapeake Bay Retriever.

Statki handlowe, łodzie rybackie i ekspedycje badawcze poruszały się po całym świecie. Na większości z nich były psy, a krzyżowanie różnych importowanych ras z rasami miejscowymi zdarzało się często. Statki wypływające z Kanady pod koniec XVIII wieku przywoziły te aportujące psy do Anglii. Później jednak duży podatek na psy doprowadził do zmniejszenia ich liczby w Kanadzie, a wprowadzenie kwarantanny w Anglii właściwie zahamowało dalszy eksport. Tak więc, mimo że wyjściowy materiał hodowlany pochodził z Kanady, współczesny rozwój rasy nastąpił w Anglii.

Przyjmuje się, że nazwę “labrador” wymyślił w 1887 r. wielki entuzjasta tej rasy lord Malmesbury. Pierwsze Labradory bardzo różniły się typem i umaszczeniem, między innymi cętkowanym i pręgowanym. Flat-Coated cieszył się dużym powodzeniem w XIX wieku, a Labrador uzyskał akceptację Kennel Klubu dopiero na początku XX stulecia. Odtąd niezmiernie cieszy się ogromną popularnością. Labradory utrzymują się w pierwszej piątce ras zarówno w Anglii, jak i Ameryce; utrzymują swą popularność jako typowe psy na kaczki. Labradory dominują w amerykańskich próbach połowych psów aportujących. Mają opinię niezawodnych płochaczy górskich ptaków, psów do towarzystwa, wykrywaczy narkotyków, uczestników prób na posłuszeństwo i przewodników ociemniałych.

Labradory należą do psów dużych. Zasadnicze różnice występują pomiędzy wzorcem amerykańskim, a angielskim. Amerykańskie labradory są większe i lżejsze. Z czasem może to doprowadzi do powstania nowej, amerykańskiej odmiany lub nawet rasy. Według wzorca angielskiego wysokość w kłębie wynosi od 54cm do 57 cm. Psy mają oczywiście mocniejszą budowę ciała i są wyższe. Ciężar ciała suki mieści się w granicach 25-32 kg, a psa 27-36kg. Posiadają masywną budowę ciała. Sierść labradora jest krótka z gęstym podszerstkiem, odziedziczonym po kanadyjskich przodkach. Posiadają niejako genetyczny “pociąg” do wody. Wykąpią się w każdej, niezależnie od pogody i pory roku. Gęsty i wodoodporny podszerstek chroni je przed utratą ciepła.