Labrador Retriever : Rubik

Akceptuję Dusię

Chyba każdy potwierdzi, że dobry kontakt dziecka z psem wspomaga jego rozwój emocjonalny i społeczny. Uczy respektu, szacunku, wrażliwości i odpowiedzialności wobec zwierząt i ludzi. Przygotowywanie Rubika do tej roli zakończyło się wielkim sukcesem. Dusia jako nowy członek stada została zaakceptowana i z najwyższym namaszczeniem “chlaśnięta” ozorem.

Większość dzieci bardzo dobrze reaguje na obecność psa i w naturalny sposób dąży do bliskiego z nim kontaktu fizycznego. Ale należy uważać, bo zachowania dziecka takie jak zbliżanie się z uniesionymi do góry rękami, otwarte usta, czy też bliski kontakt wzrokowy, mogą być dla psa sygnałem zagrożenia i mogą wyzwolić zachowania obronne lub dyscyplinujące malucha. Na szczęście Rubeus reaguje zupełnie inaczej. Każda taka reakcja wyzwala w nim niepohamowaną chęć użycia języka i “wycałowania” Dusi od stóp do głowy. No chyba, że coś jest w pieluszce wtedy bardzo zabawnie trąca ją kufą.

Na pewno czeka nas jeszcze dużo pracy. Podstawowym problemem w stosunkach pies i dziecko jest brak autorytetu, spowodowany wielkością dziecka, a także pozycją w rodzinie. Psy są świetnymi obserwatorami układów i zależności rodzinnych. Widzą i wiedzą, że dzieci są w pełni zależne od rodziców, którzy dostarczają im schronienia, pożywienia i opieki w takim samym stopniu jak im. Zachowania dzieci są tez bardziej zróżnicowane i mniej powtarzalne w takiej samej sytuacji niż zachowania dorosłych. W rezultacie utrudnia to psu wytworzenie odpowiedniego skojarzenia i powoduje brak reakcji na polecenie wydane przez dziecko. W tym aspekcie będzie jeszcze dużo pracy, aby Rubeus z jednej strony nie odczuwał zagrożenia, a z drugiej czuł prawidłową hierarchię w stadzie rodzinnym i słuchał Dusi.